Meet the Nandas

A B C D E F G H I J K L M N O P Q

8 april 2005: Eten in Ekko, Amsterdam Klezmer Band


1 april 2005: Drinken in De Zaak, eten in Eigen Schuld, drinken in Tilt, drinken in De Flitz

Jaaaa, lachen vandaag. Het minst grappige was nog de 'laatste' afspraak met de scriptiebegeleiders die minder gunstig verliep dan verwacht, maar: het einde is definitief in zicht en dat zeg ik echt niet al een paar maanden. Daarna witbiertjes gedronken in De Zaak met M., Rob, Chris en Nanning, hoewel laatstgenoemde meteen naar huis ging toen ik arriveerde (voor de tweede keer). Op het terras bleef het lang druk, zelfs toen de zon al lang en breed verdwenen was.

Om tien voor half tien werd het de allerhoogste tijd wat te eten, en gelukkig kan dat in de meeste eetcafés tot 22:00 uur. Echter, het was gezien de weersomstandigheden vandaag erg druk in de Utrechtste horeca; het eten is ofwel op, ofwel de keuken heeft haar handen vol aan een groep van dertig (boven) plus overigen (café). De Dijk noch Kneus willen geld aan ons verdienen vanavond, en uiteindelijk leidt de Nobelstraat ons tot Café Eigen Schuld. Een heus studentencafé met heuse (soms hese) studenten en.. heus goed te eten, zo kan ik jullie alvast verklappen. Vijf minuutjes wachten met een biertje en een mandje (1 wit, 1 bruin, kruidenboter en tapenade) is zo slecht nog niet. Het beoogde tafeltje komt zoals beloofd heel snel vrij. Opgelucht, maar erg hongerig verhuizen we met biertjes, broodjes en al richting tafel.

Na zo'n warme dag vol scriptieoverleg en Hoegaardens is het wel zo praktisch dat ik niet hoef na te denken over wat ik ga eten. Eigen Schuld heeft één vegetarisch gerecht en saté voor M.: de keuze is dus bijna net zo snel gemaakt als dat ons de menukaarten werden aangereikt. Een kwartier later staat op tafel: een bord sla, een bord saté, een kommetje sla voor bij de saté en een kommetje friet met mayo. Het leven kan zo simpel zijn.

Voor zover ik dat kan beoordelen was M. erg tevreden met haar satebrokjes in saus (mijn moeder zou zich met recht hebben afgevraagd waar de stokjes gebleven waren). Op de "maaltijdsalade met geitenkaas uit de oven" had ik vrijwel tot helemaal niets aan te merken. Het verdiende met recht de titel maaltijdsalade: ijsbergsla, rucola, groene olijven, geroosterde pijnboompitten, honing, tomaat, rode ui, geitenkaas en een paar dikke frieten erbij: ik was een gelukkig mens. Zelfs de rekening kon daar weinig aan veranderen: 26 euro. Niks geen dikke bult.

Smaak: 7.5, Sfeer: 7, Bediening: 8.5, Prijs/kwaliteit: 8.

Willemijn en Ingrid hebben een plekje weten te veroveren in het hippe Tilt. Ik sluit me bij hen aan, maar na één drankje besluiten we de avond voort te zetten in het minder gestylde De Flitz. Stukken relaxter én voordeliger (bier: € 1,60, ja het bestaat nog!). Gouwe ouwen uit onze middelbare schoolperiode passeren de revue. Een avondje Flitz = een feest der herkenning.


26 maart 2005: Kitty te ACU

Wel aardig. Later bespeurde ik mezelf op deze 'actiefoto'.


12 maart 2005: Eten in Loeff

Uit eten! De Uitloper barst tegenwoordig van de nieuwe en iets minder nieuwe eettentjes met korte namen: Roos, Deeg, Peper, Leen, Bis, 030, Lust en Loeff (Loeff Berchmakerstraat 34). Natuurlijk letten M. en ik op de kleintjes, een overblijfsel van vier maanden Berlijn. M. kan het niet laten om zeer regelmatig dingen uit te roepen van het soort: "[vul in: volgens M. absurd hoge prijs] euro! Wat duur! Zohee, afzetters!". Vanavond bleef het opvallend rustig, een prima prijs-kwaliteit verhouding, voor Utrechtse begrippen. Hoofdgerechten voor rond een tientje, en zo hoort het. 's Maandags zelfs twee voor de prijs van één.

Loeff zit op de oude plek van Tilt, trendy van binnen, maar toch knus. Niet te veel licht, een bruin tafeltje of zeven/acht, de muziek niet te hard en plek zat. En je kon zo de keuken inkijken, maar dan op een leuke manier. Dat wekt mijn goede vertrouwen, zo van: "Wij hebben niks te verbergen". Beetje onverwacht: de menukaart zat in een plastic zakje. Maar goed, is weer eens wat anders. Helaas slechts één vegetarisch gerecht op de kaart, maar ala. De grote letters 'maart 2005' op de kaart deden ons vermoeden dat er regelmatig werd vernieuwd of in ieder geval afgewisseld. Verder geen bijzondere culinaire uitspattingen te vinden, wel saté en gamba's, aan laatstgenoemden de eer M.'s buikje te vullen. Nou ja, weet niet in hoeverre die garnaaltjes een stevige bodem leggen..

Lekkere stukken turks brood vooraf, met peper, zout en olijfolie. Zelfs Ekko-kookwonder Wouter doet eraan mee, dus dan moet het wel hip zijn. De bediening was in de vorm van een ietwat onzekere (maar onzeker is beter dan arrogant, laat staan Heerenplein-achtig) serveerster dik in orde. Trouwens, ik had de 'Paprika' besteld en die kreeg ik ook. Smaakvol, net iets te zoutig misschien, uit de oven en met een dun plakje brie er bovenop. Missertje was de vulling: een pakje voorgesneden soepgroenten. Naar verluidt waren de gamba's heel lekker en met de ruime hoeveelheid friet, aardappeltjes en salade was ook weinig mis. Na: de brownie/spekkoek combi voor het kleine prijsje van € 1,50, een koffie verkeerd en een kopje thee of twee. De rekening viel erg mee, ook omdat ze één biertje was vergeten af te rekenen. We ronden daarom extra naar boven af en komen op € 30. Volgende maand (op een maandag!) weer?

Smaak: 7, Sfeer: 7, Bediening: 8, Prijs/kwaliteit: 8.


11 maart 2005: Buluitreiking Elisabeth

Alweer het Academiegebouw. Ditmaal in de Aula, ter ere van Elisabeths buluitreiking. Mocht je dit toevallig lezen: GEFELICITEERD NOG! Enige minpuntje was dat Elisabeths begeleidster had moeten afzeggen in verband met een ziek dochtertje (zoals Elisabeth gedroomd had..). De speech werd door een onbekende -volgens mij de voorzitter van de examencommissie- voorgelezen. Er werden die middag nog een zevental andere praatjes voor de pas afgestudeerde psychologen uitgesproken, nogal wisselend in voordracht, onderwerp en kwaliteit. De twee opvallendste vond ik de 'gereformeerde' en de 'obsessieve'. De 'gereformeerde' stagebegeleider liet in zijn speech weten dat de kersverse doctoranda 'zijn' organisatie (in Ede) als stageplek uitgekozen had, vanwege haar geloofsovertuiging. Tsja, laat ik er niet al te veel woorden over vuil maken, en volstaan met een bondig: :-S. De 'obsessieve' afstudeerbegeleidster was ook wat men noemt een apart verhaal. 'Haar' studente was het gewoon he-le-maal: een groot langgerekt slijmverhaal over onder andere "haar mooie, stralende gezicht" (?!? Wat is daar allemaal gebeurd, tijdens die begeleiding? Je begeleider m/v zal het maar tegen je zeggen, bij je uitreiking, daar zit je toch ook niet op te wachten) en over het feit dat 'haar' studente eigenlijk al-les kon, ze gaf inmiddels al les in onderzoekstechnieken. Therapeute, onderzoeker, psychiater, ze kan het al-le-maal (welja, vast ook tegelijkertijd) en helemaal per-fect, alles. Ieeeee!


10 maart 2005: Femke Halsema kletst over het Neoconservatisme

Het Academiegebouw. In de sjieke Senaatszaal kijken gruisgepruikte hoogleraren letterlijk op de aanwezigen neer. Ook Hare Majesteit hangt er statig bij. En in levenden lijve een mannetje of 150 die deze SIB (Studenten Internationale Betrekkingen)-activiteit voor geen goud wilden missen. Vanavond komt niemand minder dan Femke Halsema haar zegje doen over het Neoconservatisme.

Edwin, oud-Rabobankcollega van M., is voor de gelegenheid helemaal uit Lunetten komen fietsen. Gelukkig is dat naar eigen zegge vanaf het Ledig Erf slechts tien minuutjes rustig fietsen. De zaal loopt langzaam maar zeker vol. Zie ik daar Hanna? Jawel. Grappige openingszin: "Zijn jullie nou terug uit Berlijn, of niet?" Hee. Zie ik daar Femke Halsema al zitten? Ziet er best leuk uit, eigenlijk, met dat korte haar. Even terzake nu, het praatje kan van start. Lezing, bedoel ik. Femke excuseert zich- nu al- voor de eventuele verwarring die haar lezing bij de toehoorders zou kunnen veroorzaken. In de trein, drukke week, beetje ziek geweest. We begrijpen het, hoor. En dat praatje is prima te volgen, lijkt wel op een college, eigenlijk. Uiteraard is er, tijdens en na, ruimte voor vragen uit de zaal, veel vragen uit de zaal zelfs. Femke Halsema legt eerst uit wat zij onder Neoconservatisme verstaat, en ligt het begrip toe aan de hand van een drietal kenmerken en voorbeelden in Amerika. Daarna vertelt ze wat ze zelf niet goed aan het Neoconservatisme vindt, en hoe zij de gevolgen ervan in Nederland waarneemt.

Zoals beloofd: veel vragen uit de zaal. En lang niet allemaal even helder geformuleerd. Positieve en negatieve vrijheden heten volgens een vraagsteller positieve en negatieve waarden, een beetje verwarrend, ook voor hemzelf, blijkt wanneer hij zijn eigen vraag niet kan herhalen. Wanneer het aloude werkgelegenheidsvraagstuk van stal wordt gehaald, krijgt Femke Halsema het aan de stok met een economiestudent die wel erg specialistische termen uit zijn mouw schudt, de wijsneus. Gelukkig wil Halsema het hem in de pauze wel even uitleggen. Charmant opgelost. En voor de volgende keer even opzoeken hoe dat nou precies zat met dat idee over getrapt stemmen. Eerst stemmen op een partij en daarna op een coalitie, of toch tegelijkertijd, om het strategisch stemmen tegen te gaan..? Hoe dan ook, Femke Halsema wordt van harte uitgenodigd een drankje te nuttigen in Café 't Weeshuis, aan de overkant. Op kosten van SIB, want Halsema heeft per ongeluk haar portemonnee (en sigaretten) thuis laten liggen en heeft daarom ook nog zwart moeten rijden. Oh-hoh!

Wij stemmen strategisch en met 2 tegen 1 wordt het niet 't Weeshuis, maar een andere kroeg met een laag SIB-gehalte: café 't Heen en Weer op het Wed. Daar kom ik nooit, behalve dan als de zon schijnt en er nog plek is op het terras aan de gracht. Gelukkig is het binnen bruin en rokerig en is er nog een tafeltje vrij. Een echt Utrechtse barvrouw van middelbare leeftijd zorgt voor de drankjes. Er wordt opvallend genoeg gevraagd om een koffie, appelsap en biertje, maar tot mijn grote vreugde ben ik in de tweede ronde niet langer de enige met een Amsterdammer. Er wordt stevig nagediscussieerd, vooral door mijn tafelgenoten, die opvallend veel meer van politiek lijken af te weten dan ik. Na enig aandringen sluiten we de avond af met luchtiger zaken des levens, zoals het verhaal over Daphne Dekkers en haar Boerenleenbankrekening. Gelukkig maar dat ze haar bankzaken nu elders regelt. En dan begin ik niet eens over Maxime Verhagen die het nodig vond om -in een baggy broek- even lekker te 'chillen'. Daar zakt je broek vanaf, althans, die van Edwin.