Berlijnverslag begin okt - eind okt - begin nov - eind nov - begin dec - eind dec - begin jan

Dit overkwam ons in SEPTEMBER
30 sept: Zwembad in de Spree, Jerney Kaagman

De Volkskrant toont opvallend veel interesse in Berlijn de afgelopen maanden. Artikelen over de undergroundscene, het Volkspalast, '11 redenen om van Berlijn te houden'; het moet niet gekker worden. Of toch? Een grote foto op de voorpagina (25 sept.) slaat alles: er is een zwembad gemaakt in de rivier de Spree. Wow. De nieuwswaarde spat er vanaf! Maar het is vlakbij ons huis dus we gaan toch even kijken. Toegegeven, het is een leuk effect, zo'n openluchtzwembad in een rivier:

Dankzij 3-voor-12 correspondent Peter Bijl (zie 15 sept.) staan we op de gastenlijst voor de Holländische Abend in de altenatieve disco 'SO36' in de Oranienstraße. En dit geloof je niet: we zijn nog niet binnen of N. lijkt te schrikken en trekt me mee naar voren. De vraag wat er aan de hand is wordt beantwoord met een simpel: 'Jerney Kaagman!'. Huh? Oja, zij zal als directeur van Conamus wel een vinger in de pap hebben bij de promotitie van Nederlandse bands in Duitsland.. Maar of ze nu echt geniet van de muziek is de vraag; het is allemaal behoorlijk hard. Het grootste deel van de tijd staat ze dan ook op de gang te praten met andere bobo's. We komen een paar keer heeel dichtbij als we op zoek zijn naar het damestoilet, maar er schiet ons helaas geen leuke openingszin te binnen.

De zaal is nog verre van vol, trouwens. Aan het Utrechtse Gem - die we al eerder zagen op het Haldern Festival, waar ze om elf uur 's ochtends een slaperige Spiegeltent moesten wakkerschudden - de taak om de punks/goths/metalfans die langs de kant zitten te vermaken. Dat lukt uiteindelijk redelijk; vooral fan Peter gaat helemaal loos. De show is goed genoeg om een button van de band op te gaan halen. Bij de merchandise stand raken we aan de praat met t-shirt verkoper Roman van Face Tomorrow, de volgende band op het programma. Een aardige jongen, die trots vertelt dat zijn zus het barmeisje in de Douwe Egberts reclame is - die waarin die man niet kan kiezen welke koffie hij wil. De mensen met zwarte t-shirts lijken te zijn gekomen voor After Forever (theatraal en hard) en The Gathering (verrassend met dromerige, melodieuze liedjes en een gelukkig kijkende zangeres). Het is inmiddels best druk geworden. Tussendoor ook nog The League of XO Gentlemen met Rudeboy. Bij gebrek aan oordopjes is wc papier in onze oren onze redding. Wat een opgefokt mannetje.

DJ Laidback Luke sluit af. De volle zalen die hij in Nederland trekt vormen een mooi contrast met de lege zaal die hij hier aantreft. Waar zijn al die mensen zo snel naar toe gegaan? Uiteindelijk gaat Peter de dansvloer op zorgt N. ervoor dat het aantal dansende mensen in één klap verdubbelt. Met mij erbij lijkt het zelfs nog best druk. Luke vertelt ons dat hij gisteren een al even drukbezochte 'gig' had.

T-shirt verkoper Roman wil het nachtleven van Berlijn in maar het is al best laat; de hotelkamer van het NH Hotel waar hij met Face Tomorrow verblijft blijkt een goed alternatief. Peter, N. en ik worden in de lobby door hem opgewacht. Verblijf van de bands en bijkomende kosten worden betaald door Conamus en eigenlijk dus door Jerney zèlf. En het moet gezegd: de champagne, witte wijn en toblerones uit de mini-bar smaken er alleen maar beter door. Melig geworden door de anekdotes over het tourleven die Roman ons vertelt, proosten we die nacht nog talloze keren. 'Op Jerney!'.


29 sept: Le Tigre

De 'Popkomm' die hier al weken groots wordt aangekondigd, is begonnen. Deze muziekbeurs is een lobby-gelegenheid voor platenbazen (zo organiseert de stichting Conamus samen met het Nederlands Pop Instituut een avond waarin Nederlandse bandjes worden gepromoot, zie 30 sept.) en overal in de stad vinden concerten plaats. De Kulturbrauerei - een voormalige bierbrouwerij - is het kloppend hart van deze beurs. Vanavond is daar iets wat wordt aangekondigd als 'Queer-avond', met optredens van onder meer The Hidden Camera's en Le Tigre. We zijn present en drukken de kosten (€ 20 p.p.) door ons lege bierflesje op de wc te vullen met water. Dit lijkt gierig, maar de Berlijners kunnen er ook wat van; voor onze neus zien we van huis meegebrachte 2-liter-flessen goedkope wijn passeren. De band O.M.R. is nogal misplaatst op deze vrolijke avond; hun semi-intelligente maar o zo saaie muziek komt niet over en het chagrijnige gezicht van de zangeres helpt ook al niet. Gelukkig spelen daarna The Hidden Camera's; hun vrolijke nummers lijken weliswaar veel op elkaar, maar dat maakt het meezingen en dansen wel zo gemakkelijk. Een roodharige vrouw wordt bijna wild bij elk nieuw nummer dat wordt ingezet, een attractie op zich. Het publiek bij Le Tigre is erg fanatiek; na lang wachten staan we aan het begin van het concert toch even vooraan. De band opent met 'Deceptacon' en hun anti-Bush nummer wordt enthousiast ontvangen.


28 sept: Hackesche Höfe en 'Fahrenheit 9/11'

Vandaag is de dag. Wonder boven wonder heeft er iemand gereageerd op ons briefje 'Niederländisch-Deutsches Tandem' (zie 17 sept). Michel heet 'ie en we hebben afgesproken elkaar te ontmoeten in 'Café Cinema' in de Hackesche Höfe. Overdag lopen we vast rond in die buurt -zo passeren we het Marx-Engels-Denkmal en het Nikolaiviertel- de Hackesche Höfe staan op nummer 1 van de must-see attracties van één van onze Berlijn-boekjes (het saaiste weliswaar: 'Berlijn. Ontdekken en beleven'). De hofjes zijn best pittoresk om te zien en het buurtje eromheen is leuk voor een wandeling op deze herfstige dag. Op een van de met briefjes beplakte lantaarnpalen vinden we bovendien een briefje waarin 'Statisten' worden gezocht. We vinden onszelf best geschikt als figurant en melden ons aan. Wordt vervolgd? Omdat het dinsdag-goedkope-film-dag is gaan we naar Fahrenheit 9/11. Daarna volgt de blind date met Michel. Hij is inderdaad te herkennen aan zijn bril en bruine haar. Voor de gezelligheid heeft hij zijn oude schoolvriend Lars meegenomen en dat is handig. Na het avondeten -een döner resp. broodje humus (goemoes)- maken we met zijn vieren een mooie avondwandeling langs het Museuminsel. We drinken thee in de sfeervolle Tadschikische Teestube (heeft overigens niks te maken met tsatsiki) en spreken af volgende week naar Potsdam, voorstad van Berlijn te gaan. We spreken de hele avond Duits, terwijl Michel Engels (?) van ons wilde leren.

Marx en Engels Café Cinema


27 sept: 'Glühlampe'

De boel komt een beetje moeilijk op gang vandaag. Ik blader wat in 'Wortschatz' om mijn Duits te perfectioneren, terwijl Marloes werkt aan de recensie van de concerten van afgelopen zaterdag in Zur Möbelfabrik. We lopen 's avonds nog even een blokje om en belanden in 'Glühlampe', een cafeetje dat stond aangeprezen op de 'Berlin City Spy Map', met daarop zogenaamde underground-cafés. Ik weet niet zeker wat de samenstellers van de Spy Map onder 'underground' verstaan. Hoewel de beschrijving iets was in de trant van: "You will find this hidden bar/club off Friedrichshain's packed bar strips - an open meeting place for young creatives, locals, artists & musicians.", heeft de Glühlampe veel weg van 'De Shelter' en blijkt het tevens de place to be voor scholieren.


26 sept: De buren van de stamkroeg: 'Hirsch'

Dat was me het avondje wel. Vandaag dus hoog tijd om het rustig aan te doen: beetje 'Schrippe' (Duitse broodjes) eten, beetje dvd'tje (Mystic River) kijken, beetje cocktails drinken... Dat laatste doen we bij de buren van de stamkroeg: 'Hirsch'. De schaamte is groot als we voor de ogen van het barmeisje van 'The Gaslight' bij de buren naar binnen glippen. Het interieur is bruin, de decoraties bestaan uit opgezette hertekoppen en de muziek is van George Michael. Gelukkig is ook hier de barman vriendelijk. Opgelucht drinken we de cocktail van de dag ("Die Tag wechselt in Hirsch nicht um 24:00") en een 'Caipirinha'.


25 sept: Zur Möbelfabrik

Edward en Mathias komen vanavond bij ons eten. Eindelijk weer eens ouderwets de keukenschorten en ovenwanten aan! We hebben ons uitgeleefd op een pittige paprikasoep en overheerlijke burrito's. Met een 'goede bodem' vertrekken we allen richting Zur Möbelfabrik, een kunstgalerie bij het Rosenthaler Platz die voor de gelegenheid dienst doet als concertzaal. Slechts enkelen die via een emaillijst op de hoogte worden gehouden van Berlijnse special events zijn uitgenodigd voor deze avond met drie Hollandse bandjes (waaronder Met Tuiten), uiteraard zijn wij vereerd erbij te mogen zijn. Ik verwijs alle www.nandas.tk-fans graag naar de site van 3voor12/Utrecht waar een recensie staat van niemand minder dan M. zelf.


24 sept: Magnet

Mathias blijkt een aardige vent en dus nemen wij de uitnodiging om bij hem thuis een zelfgemaakte 'Milchkaffee' te drinken maar wat graag aan. In zijn stulpje op de Gürtelstraße -ook in Friedrichshain- kletsen we over en koetjes en kalfjes. We geloven onze oren niet wanneer Mathias vertelt dat zijn jeugdige boezemvriend Edward (zie 23 sept) vader is van twee kinderen, maar gelukkig zijn we snel over de 'schok' heen, in Berlijn krioelt het immers van de kleine kinderen en bijbehorende -vaak jonge- ouders.

We brengen in de avond een bezoek aan Magnet, een EKKO-achtige tent op de Greifswalderstraße in Prenzlauerberg. Wat ons aan deze tent meteen bevalt, is de fantasievolle inrichting; leuke lichteffectjes, bankstellen, muurdecoraties, ja het ziet er allemaal piekfijn uit. Helaas kan ik dat niet van de band zeggen. De bassist van 'Girls in Hawai' uit België heeft permanent zijn mond wijd open staan, misschien happend naar zuurstof als een vis op het droge. Waarschijnlijker lijkt me dat hij langdurig moet gapen. De Waalse zanger combineert zijn Franse accent ("Sorry for ze delay, our drummer was in ze toilet") met Tom Barman-achtige poses. En met succes; de meisjes in het publiek hangen aan zijn lippen. Maar goed. In muzikaal opzicht gaat de vergelijking met dEUS helaas minder op, vooral de langzamere nummers zijn langdradig en allesbehalve verrassend.

Na dit tegenvallende muzikale optreden, konden we de verleiding niet weerstaan om op een van de vele bankstellen neer te ploffen. Het wordt algauw druk in het café-gedeelte en gezellig op de dansvloer als DJ Team 'Immergut' plaatjes gaan draaien. Le Tigre, Hot Hot Heat en zelfs The Smiths, Morrissey en dat ene nummer (.."that you had a boyfriend, who looks like a girlfriend..") dat ik elk uur hoor op Radio Eins, komen langs. Immergut.


23 sept: Mathias en Edward. 'Der Untergang'

Op aanraden van Berend (zie 21 sept) brengen we op deze regenachtige dag een bezoek aan het overdekte winkelparadijs in de aan Friedrichshain grenzende wijk Treptow, waarover in de Berlijnboekjes opvallend weinig gerept wordt. Eén van de hoogtepunten van de wijk is het Treptower Park met daarin het inmense 'Sowjetisches Ehrenmal' (opgericht 1947-49). Het mausoleum, de laatste rustplaats van 5000 Sovjetsoldaten, wordt gesierd door een bijna 12 meter hoog bronzen beeld van een soldaat met een kind op de arm en een zwaard waarmee hij een hakenkruis vernietigt.

In het Treptower winkelcentrum koop ik op de kinderafdeling een funcioneel badpak voor de bodemprijs van € 8 en koopt M. modieuze nieuwe schoenen. Tevreden verlaten we Treptow, om 's avonds de veelbesproken oorlogsfilm over de ondergang van Hitler te bekijken op het Potsdamer Platz. In de vele recencies was de meest gelezen kritiek dat Hitler in de eerste grote Duitse film over de Tweede Wereldoorlog 'Der Untergang' teveel als mens in beeld zou worden gebracht, waardoor de kijker (te zeer) met Hitler zou gaan meeleven en zelfs gevoelens van medelijden voor hem zou krijgen. Uiteraard wilden ook wij de film met eigen ogen zien. We werden er met de auto naartoe gebracht door Edward en Matias, twee echte 'Ossis' met wie we via emails en telefonisch in contact kwamen toen we op zoek waren naar woonruimte. Door de Engelstalige ondertiteling is de film ook voor ons gelukkig goed te volgen.


22 sept: KaDeWe

Onvermijdelijk en dan toch, de winkelstraat van Berlijn, Kurfürstendamm (Ku'damm) inclusief het sjieke warenhuis KaDeWe staat vandaag officieel op het programma. Bij het zwembadbezoek eerder deze week werd mij pijnlijk duidelijk dat ik met spoed een fatsoenlijke bikini of andere zwemkleding moest gaan aanschaffen. Vreemd genoeg kwam ik terug van Ku'damm met een nieuw shirtje en nieuwe spijkerbroek 'in the pocket'. Dus gaat duikt M. 's avonds het zwembad in terwijl ik me barhangend in de zwembadkantine verdiep in de bestseller 'Opwaartse Drukte' van Daphne Deckers.


21 sept: Berend

Het regent hier voor het eerst pijpestelen. Blgh! Tussen de buien door halen we groenten op de Türkenmarkt. Later wandelen we onder de (wegwaaiende) paraplu naar een cafeetje genaamd San Remo Upflamör, gelegen aan de overkant van de Oberaumbrücke. Daar ontmoeten we Berend, een Nederlander die al een jaar in Berlijn woont. Hij heeft veel te vertellen: hij woonde al in Lissabon en Denemarken en is gediplomeerd biologisch boer en electricien. Hij zit vol grootste plannen. Als het hem lukt een startkapitaal van 15 miljoen euro bij elkaar te krijgen, wil hij een biologische boerderij en een eethuis in Friedrichshain opzetten - natuurlijk een topklasse eetcafé waar wordt gewerkt met 'dieetmenukaarten' en alleen de beste biologische ingrediënten. Tot het zover is houdt hij zich bezig met het opknappen van klusjes in de kroegjes in de buurt, in ruil voor een warme maaltijd en de nodige cappuccino's. Hij adviseert ons om elke dag bij het opstaan en naar bed gaan hardop te zeggen: "Alles gaat in elk opzicht elke dag weer beter en beter".

's Avonds gaan we naar de Sage-club om onze wekelijkse portie 'Sex and the City' tot ons te nemen. Helaas blijkt het een nogal luxe tent te zijn, compleet met rode loper, uitsmijter en gastenlijst. Iets te hoog gegrepen voor ons bescheiden budget. In een kroeg bij ons in de buurt blijkt het ook gezellig te zijn. In Himmelreich drinken we nog een afzakkertje.


20 sept: Zitty

We fietsen naar het kantoortje van de Zitty (naast Tip hèt uitgaans- en advertentieblad van Berlijn) om een advertentie te plaatsen - met dezelfde boodschap als de briefjes die we op de uni's hebben opgehangen.

In de buurt op het Landwehrkanal ligt een restaurant-schip met de naam Van Loon, dat gerund wordt door Nederlanders. Daar doen we een bakkie, en we besluiten dat het een mooi plekje is om nog eens heen te gaan met toekomstig bezoek van ouders e.a. Het uitzicht vanaf de restaurantboot:

's Avonds onze eerste niet-toeristische activiteit: een bezoek aan het zwembad. Het is er druk, maar het voelt goed om weer een keer een paar baantjes te trekken.


19 sept: Zigeunerfilm

Aan de hand van één van onze Berlijnboekjes maken we een wandeling in Prenzlauerberg en vinden we 'Wohnzimmer', een café in DDR-stijl (bruin behang, bruine banken, bruin bruin bruin, en donkergeel), even iets anders dus. DDR-stijl is hier hip, getuige het aantal hipperds in en bij deze kroeg.

's Avonds gaan we op initiatief van Peter Bijl kijken naar een zigeunerfilm in L'Ost, in de Grünbergerstraße. Volgens hem een heuse klassieker. Wat een leven! Mafia, stof, modder, kalkoenen en drama voeren de boventoon in deze toch wel meeslepende film. Het café is in tegenstelling tot de vorige keer dat we hier waren dan ook vol, naast ons zit zelfs een omaatje. Maar na 2 uur kijken begint de dvd te haperen en houdt er uiteindelijk zelfs mee op! Jammer; nu weten we nog niet hoe het afloopt met de jongen die in de ban geraakt is van de mafia, zijn zwangere bruid (is het kind dan toch van hem?) zijn lieve oma en zieke zusje.. Leuke mensen in l'Ost. Om de pijn van de kapotte dvd te verlichten, krijgt iedereen gratis biertjes en net voor sluitingstijd worden alle nog aanwezigen getrakteerd op lekkere couscous. Het gezamelijk eten uit één grote saladebak verbroedert.


18 sept: ADFC

Onze hobby wordt vervolgd, we fietsen mee met de Allgemeiner Deutscher Fahrrad-Club. Vanmiddag begint om 14.00 de fietstocht bij de Brandenburger Tor, in het kader van de Europese Actiedag: "In die Stadt - ohne mein Auto". In de stalende zon, en dus schaars gekleed, voorzien van teenslippers en zonnebrillen, fietsen we samen met ongeveer 5500 sportieve actievoerders een rondje door de stad - de straten door politiemotors afgezet, tot ergernis van sommige automobilisten en voetgangers - om zo'n 3 en een half uur later weer bij het vertrekpunt aan te komen:

M. bij de finish

's Avonds uiteraard naar onze stamkroeg aan de overkant. Tot onze verbazing is het te Gaslight aanzienlijk drukker dan we gewend zijn, maar gelukkig zijn er nog twee krukken vrij. Aan de bar hangend luisteren we - al pratend, zoals de rest van de bezoekers - naar 'Two Dollar Bash', wiens muziekstijl op de posters in de Kopernikusstaße werd omschreven als 'alternative country * folk * blues * songs'. Wij vinden het in ieder geval fijne (achtergrond)muziek. De barman voorziet de bandleden van consumpties en houdt in zijn eentje heel knap het volle café onder controle.


17 sept: Umwelt schützen, Fahrrad nützen

Zo, dat fietsen bevalt ons wel! Het is hier zo druk op de weg dat we ons niet hoeven te vervelen. We zien ook nog eens wat. Het schijnt goed te zijn voor je conditie. De metro is voor ons echt te duur (zonder Semesterticket zijn de goedkoopste kaartjes voor een enkele reis, Kurzstrecke -max. 3 haltes- € 1,20. Dat gaat hard..). Umwelt schützen, Fahrrad nützen!

We willen beter Duits leren, dus besluiten we eerst eens wat briefjes* op te hangen op strategische locaties, zoals de Humboldt, de Technische Universität en de Universität der Künste. We fietsen ook langs de Bateau Ivre op de terugweg en hupsakee, voor we het in de gaten hadden, stonden er vandaag 20 km op de teller.

 
*Niederländisch-Deutsches Tandem
--------------------------------
2 Niederländischsprachige Mädchen aus Utrecht suchen Deutschsprächige Leute
zum gemeinsamen Sprachen üben. Wir sind bis Dezember in Berlin.

marloesutrecht@hotmail.com
030-29776927
00316-14458377


16 sept: Victoriapark

Fietsen op m'n nieuwe fietsje! Naar de TU - wat een afgelegen locatie, blij dat we niet in Tiergarten zijn gaan wonen - en langs het Victoriapark terug. In het park is een waterval gemaakt en bovenop de 'berg' staat een groot 'kruis': Kreuzberg. De Bergmannstraße staat niet uitgebreid vermeld in de Berlijn-boekjes, maar ziet er levendig uit en lijkt een beetje op de Oranienstraße. Binnenkort eens langsgaan om te lunchen ofzo. Thuisgekomen maken we een fijne ovenschotel en vermaakt M. zich met het 'volumekuurtje' van Chris. Lekker, zo'n ligbad om in te rielexen!


15 sept: Volkspark Friedrichshain

Na 'Himmelreich' lekker uitgeslapen. Nog even naar het Volkspark Friedrichshain gefietst. Groot en afwisselend, deels gebouwd op puin uit de Tweede Wereldoorlog. Veel skaters, hardlopers, langlaufers (met stokken maar dan zonder de ski's?), honden en natuurlijk ook jonge ouders met kleine kinderen. Ruimte om te barbequen en niet te vergeten ruimte om te beachvolleyballen. Voorlopig houden wij het qua sport op fietsen. 's Avonds een afspraak met Peter Bijl van 3voor12/Utrecht. Hij is hier bijna een half jaar voor zijn studie. Leuk om zijn verhalen te horen. M. en Peter blijken elkaar van gezicht te kennen via de studie en blijken een paar gezamenlijke kennissen en vrienden te hebben. En Peter komt mij ook verdacht bekend voor uit EKKO. Wat is Utrecht toch lekker klein. We drinken een wijntje in onze stamkroeg aan de overkant en daarna in 'l'Ost', een onopvallend, alternatief en vooral relaxed café, waar ook gratis films worden vertoond. Vanavond net op tijd voor de laatste ronde, omdat de barmannen zelf nog naar een andere kroeg willen en wij de enige klanten zijn.


14 sept: Himmelreich

Naar de Humboldt Universiteit aan Unter den Linden, gewoon om eens even rond te kijken, en misschien hangt er iets interessants op de prikborden. Erg inspirerend is het gebouw van binnen niet. Het is nog steeds zonnig en we lunchen op het terras van een Indiaas eettentje.. op de Oranienburgerstraße. Aardig dat we onze restjes mogen meenemen in een doggy bag. Vandaag dan toch de fiets gekocht en 'SatC' gekeken in de . Leuk, maar het nieuwe is er van af. Wel nieuw is ons bezoek aan 'Himmelreich' een café in de Simon-Dach-Straße, met regenboogvlag. Het blijkt Ladies Night ofzoiets. Leuk, zo'n café op z'n Berlijns: origineel ingericht en zoals bijna elk café uitgerust met veel bankstellen, in plaats van stoelen. Relaxed. Overigens worden we -net zoals in Schokoladen- opgezadeld met het 'sukkelbier'; bier waar de echt coole Berlijners niet aan beginnen. Wij wel: het is in de aanbieding. Hollanders.


13 sept: Pech

Niet veel van de grond gekomen. Naar de stad lopen omdat N.'s fiets niet meer onder ons is. Gisteren is op de terugweg vanaf de Hackescher Markt bij het oversteken spontaan de linker-trapper eraf gevallen - toeval? Vandaag hebben we immers met Johannes van de rommelmarkt afgesproken om de volledig nagekeken nieuwe fiets op te halen. Maar het is 'Nationale Pechdag'; het blijkt dat een vriend van Johannes de Verkoper 'mijn' fiets per ongeluk aan iemand anders verkocht heeft. Gelukkig krijg ik voor een dagje een leenfiets mee, morgen staat er hopelijk een andere goede fiets voor me klaar. 's Avonds op weg naar de film 'Gegen die Wand' voelt M. zich niet zo lekker, we laten de fietsen staan en pakken de metro terug. Toch nog een meevaller vandaag: we kopen metrokaartjes, hoe verleidelijk het ook is dat niet te doen. We zijn nog nooit gecontroleerd en op het perron is bijna niemand, op een kaalgeschoren jongen met gouden oorringetjes, een Lonsdale-trui, zwarte broek en legerschoenen na. Eenmaal in de metro kijken we vreemd op als de kaalgeschoren jongen de passagiers om vervoersbewijzen begint te vragen..


12 sept: Trödelmarkt. Anne Frank tentoonstelling

Op de zondag trekken de Berlijners erop uit. De stad in, om (a) te brunchen in een van de vele cafe's of (b) rond te neuzen op een rommelmarkt/vlooienmarkt, hier bekend als de Trödelmarkt. Wij kiezen voor een bezoekje aan de Trödelmarkt op de Arkonaplatz. Deze is drukbezocht en zoals overal zien we ook hier veel jonge ouders met hun vaak nog zeer jonge kroost. Berlijn is dan ook een zeer kindvriendelijke stad met veel parken, speeltuinen, creches etc. In de krant worden zelfs creches aanbevolen waar vegetarische maaltijden of meertalige leidsters de ouders over de streep moeten trekken om voor juist die creche te kiezen. Scoorden we vorig jaar op deze markt nog twee platen van de Beatles, een broek en schoenen; dit jaar wordt de garderobe van M. uitgebreid met een geinig zwart jasje voor een scherp prijsje (€ 4). Verkopers hebben snel in te gaten dat Duits niet onze sterkste kant is. Toevallig spreken twee meisjes achter één van de kraampjes een aardig woordje Nederlands. Eén ervan heeft 4 jaar in Groningen aan de Kunstacademie gestudeerd. Aha. Aan het Mauerpark ontdekken we nòg een Trödelmarkt, waar ik voor een vriendenprijsje een fiets op de kop tik (€ 40). Met de verkoper Johannes -die 3 jaar in een Amsterdams kraakpand heeft gewoond en aardig Nederlands spreekt- spreek ik af morgen de fiets (met erkende verlichting en remmen) op te halen.

Na ons marktbezoek stuiten we op een activiteit die aansluit op ons museumbezoek van gisteren; een Anne Frank tentoonstelling op de Hackescher Markt (Anne Frank Zentrum). Aan de hand van foto's uit de collectie van Annes vader Otto Frank is het leven van Anne in kaart gebracht, aangevuld met een film en beeldmateriaal van een paar mensen die Anne gekend hebben.

Ik op de rommelmarkt (waar er ook al een strand was gemaakt, compleet met DJ..) aan het Mauerpark.

I wear my sunglasses at night


11 sept: Tilo, Maxi, Schnute. Joods museum en Kunsthaus Tacheles

Vandaag is het niet meer zo warm, daarom valt het plan om naar de Wannsee te gaan om te zonnen af. Plan B wordt van stal gehaald: een bezoekje aan de Berlijnse Beren. Vlakbij ons huis, aan de overkant van de Spree, ligt namelijk een parkje met daarin een kuil waarin de mascotte van Berlijn live te bewonderen is, en wel in drievoud. De beschrijving in het boekje intrigeert: 'Een incestueuze familie bruine beren bewoont de kuil. Tilo verwekte Maxi bij Schnute en heeft nu ook Maxi gedekt.' Aan de hand van de vergelijking van geboortedata op het bordje bij de kuil ontdekken we echter dat de vork heel anders in de steel zit. Niet Tilo verwekte Maxi, maar Maxi Tilo, en daarna dekte Maxi dus Tilo ook nog eens een keer. De beren lijken gelukkig niet te hebben geleden onder dit alles. Gemakzuchtig houden ze hun bek open voor het voedsel dat ze krijgen toegeworpen door de vriendelijke verzorgster. Alles vegetarisch trouwens: peren, druiven, tomaten en zelfs avocado's passeren de revue.

Next up: het Jüdisches Museum. Een mooi gebouw met een oud en een nieuw gedeelte. Het nieuwe deel is ontworpen door Daniel Liebeskind. De tentoonstelling brengt de oorlog erg dichtbij door de verhalen van enkele families eruit te lichten. Op de terugweg naar de Kopernikusstrasse passeren we Kunsthaus Tacheles, een voormalig joods warenhuis aan de Oranienburgerstrasse waar tegenwoordig kunstenaars hun ding doen. Daar worden we benaderd door een groepje met camera, dat bezig is met een documentaire over 'sneakers'. Toevallig dragen we allebei sportschoenen en kunnen we er ook nog eens iets interessants over vertellen; M. met haar echt Nederlandse gympies (Quick) en ik met mijn goedkope uit Indonesië overgevlogen Puma's.


10 sept:Türkenmarkt en "Imported Vanity"

Alweer een stralende dag, uitstekend voor een fietstochtje richting Türkenmarkt, aan de Maybachufer. Niet te missen, en doet herinneren aan de Kanaalstraat. Home sweet home. Turkse en enkele Duitse verkopers brengen er verse groente, fruit, brood, kaas en kruiden aan de man. We verbazen ons over een kleine vrouw met hoofddoek die zich met erg veel zorg buigt over een grote berg kleine komkommers en blijkbaar alleen met de aller-aller-beste komkommertjes genoegen kan nemen. Voor de liefhebbers bieden sommige marktlui kleding, beha's, onderbroeken, huishoudelijke spulletjes, enz. enz. aan. Kortom: een soort openlucht-Zeeman. Niet duur, dus voor ons the place to be. We doen vitamine-rijke inkopen, waar we zeker een paar dagen mee vooruit kunnen. Na een lekkere maaltijd waarin verdacht veel verse groenten verwerkt zitten, waggelen we met onze ronde buikjes naar de overkant (ik overdrijf nooit). Vanavond is het zover; de "Imported Vanity"-poëzieavond in "The Gaslight". De ober herkent me al, dus dat gaat de goede kant op. In een huiskamer-achtig gedeelte van het café dragen Engelstalige kunstenaars (onder anderen een Canadees en een Amerikaanse) hun gedichten en verhalen voor aan een select groepje geïnteresseerden. Dat groepje wordt na de pauze nog iets selecter, omdat ik in het café blijf. Ik heb moeite om mijn aandacht bij de langere gedichten te houden en in het café blader ik bij kaarslicht en met een rode wijn in tijdschriften, terwijl M. voor de tweede helft gaat. De volgende "Imported Vanity" is op 5 november, wij zullen erbij zijn.


9 sept: Anmeldebestätigung en Lohnsteuerkarte

Het is tijd voor serious business. Ons budget is toereikend, maar beperkt. Het zou dus niet verkeerd zijn als we hier een zakcentje zouden bijverdienen. Om dat te kunnen, zijn twee papiertjes officieel vereist; (1) Anmeldebestätigung (om aan te tonen dat we legaal zijn ingeschreven als inwoners van Berlijn, en (2) Lohnsteuerkarte (weet nog niet precies wat we ermee moeten, maar het heeft te maken met belastingen die we moeten afstaan als we gaan werken). Wie weet vinden we hier een baantje als.. professionele flyeraars? Callcenter-medewerkers? Glazenhalers? Wie zal het zeggen? Zeker is in ieder geval dat we nog niet echt gezocht hebben. Het is ons om te beginnen wel gelukt om (1) en (2) te veroveren. We waren trouwens niet de enige die dat van plan waren vandaag. Het was nummertjes trekken geblazen en netjes wachten op je beurt. Gelukkig hebben we niet 3 uur in het troosteloze wachtkamertje van Bezirksamt Friedrichshain gezeten, maar hebben we onze tijd optimaal benut op een terrasje in de zon en in een paar Euroland-achtige cheap *ss winkeltjes. 's Avonds naar Schokoladen, een relaxted, rommelig, ACU-achtig cafeetje in de Ackerstrasse, Mitte. Veel potentie, maar te weinig mensen vanavond.


8 sept: Connie Palmen

Krijg nou wat, het is nog steeds lekker weer. Er zit niks anders op dan schaars gekleed voorzien van teenslippers naar Schloß Charlottenburg te fietsen. En dat is nog een flink eindje doortrappen, naar het westen van de stad. Heel leuk, fietsen in Berlijn. De andere fietsers zien er een stuk professioneler uit dan wij, zij met hun fietshelmen, fietshandschoentjes en mountainbikes met 21 versnellingen. Van links, rechts en door het midden worden we ingehaald door f*cking semi-professionele wielrenners. Even voor de duidelijkheid. Ik kan natuurlijk ook zo hard fietsen. Ik kies ervoor om het niet te doen. Mijn fiets is namelijk -met alle respect- niet veel meer dan een verroeste studentenfiets, zonder achterlicht en.. zonder remmen. Schloß Charlottenburg is mooi en vooral de bijbehorende tuin is groooot. We zoeken een rustig plekje op en gaan even chillen. Op de terugweg via Savigny Platz, in Charlottenburg. De mensen zijn hier zichtbaar chiquer dan bij ons in de straat. Wat ziet mijn oog? Aan het tafeltje naast ons zit Connie Palmen, met.. haar nieuwste minnaar? Onopvallend probeer ik met het digitale (sleutelhanger-)fototoestel een foto van M. te maken (met heel toevallig Connie op de achtergrond). Helaas raken de batterijen uitgerekend op dit moment suprême leeg en kan ik jullie, beste nandas.tk-verslaafden, niet bewijzen dat ik Connie hier met eigen ogen heb gezien. Heel misschien was het een look-alike. Sportief als M. en ik zijn, gaan we na de fietstocht thuis eten en "Troy" kijken, op de meegenomen dvd-speler en tv. Heb ik al gezegd dat we hier van alle gemakken zijn voorzien?


7 sept: € 10,87 per persoon, per dag

Na 2 actieve dagen waarin de belangrijkste toeristische trekpleisters zijn aangedaan, vertrekt Reina weer richting die andere wereldstad, Schelluinen. We bedanken Reina nog eens hartelijk voor het brengen en beloven goed voor elkaar te zorgen. In Berlijn niet minder dan ergens anders. Wij gaan snel over naar de orde van de dag en doen dus de boodschappen voor het avondeten. Ook wordt de financiële schade van de afgelopen dagen vastgesteld. Na een ingewikkelde berekening komt M. tot het volgende kostenplaatje: een budget van € 10,87 per persoon, per dag. Lijkt me goed te doen. Berlijn is toch niet zo duur? 's Middags chillen we op het "Oststrand", gelegen tussen overblijfselen van de Muur en rivier de Spree, waar voor de gelegenheid zand is gestort en het lijkt op een echt strand. 's Avonds voelen we ons heel verstandig als we een lekkere, voedzame zelfklaargemaakte maaltijd achter de kiezen hebben. Hupsakee, op de fiets, naar de Karl-Marx-Allee. Het precieze adres was nog even zoeken, maar we zijn ruim op tijd voor een lekker avondje onderuitgezakt tv-kijken. En niet zomaar tv-kijken, neehee. "Sex and The City", op groot scherm, in de A-Lounge. Een aangename verassing, ik had me namelijk al voorbereid op drie maanden zonder tv-series, niks geen E.R., niks geen GTST. En toen was daar opeens: SatC. Nagesynchroniseerd, maar onder het motto 'goed voor je Duits!', toch heel ontspannend en net zoals thuis, maar dan anders. Hoewel we nog nauwelijks hebben gesocialized met echte Berlijners, houdt het gegeven dat andere bezoekers ons in het Duits aanspreken en we een gesprekje hebben over hoe laat de SatC-special begint, de moed erin.


6 sept: Camera's in de aanslag

Vandaag gaan Reina en M. de toeristische hort op; camera's in de aanslag en hoppa richting Checkpoint Charlie, East Side Gallery, Oststrand en nog veel meer.

Oststrand choco-Gedächtniskirche Reina bij de Eastside Gallery

Ik ben minstens evenzo avontuurlijk en laat de sleutel van de hoofdingang van de flat bijmaken en doe boodschappen voor de volgende ochtend. Echt spannend wordt het als ik de fiets (helemaal meegenomen uit Utrecht) pak richting de Oranienstraße, om M. en R. daar te treffen in café "Bateau Ivre". Het kunstenaarscafé, met lekkere hapjes voor bij de borrel. Eten doen we vanavond uiteraard ook buiten de deur. Bij de overburen, in de Kopernikusstraße. Een sfeervol, literair uitziend cafeetje -etablissementje, zou M. zeggen-, met de welluidende naam "Gaslight Poetry Café". In de foldertjes staat dat er vrijdag een Poetry Evening, "Imported Vanity", wordt georganiseerd. Dat willen we niet missen, de eerste avondvullende bezigheid is officieel gepland.


5 sept: Computernerd

Na een lange dag wachten mag ik me vandaag ontpoppen als de computernerd die ik stiekem ben. De meegebrachte computer mag worden uitgepakt, vakkundig worden aangesloten en niet te vergeten, als klap op de vuurpijl: aangesloten op het internet via een good-old modem. En, het werkt! De www.nandas.tk-fans halen opgelucht adem, en ikzelf ook. Ben meteen in een feeststemming en M. en Reina waren dat sowieso al. We gaan uit eten in de Kastanienallee in een aardig Indiaas eettentje (een van de vele, vele Indiase eettentjes die Berlijn rijk is) en sluiten de avond af met een flinke wandeling langs "De Prater" en ACUD, een krakerig café dat in de steigers staat en dat er nu een stuk minder krakerig uitziet als bij ons vorige bezoek in Berlijn (nov. 2003).

Brandenburger Tor Weltuhr Potsdamerdak R. en M. Kaufhof


4 sept: Aankomst

Zooo. Daar zijn we dan, eindelijk in Berlijn. En wat heeft het lang geduurd voor het eindelijk zover mocht komen. Maar dan toch. De reis verliep voorspoedig. Met twee betrouwbare, ervaren en vooral goedgemutste chauffeurs -M. en Reina (de moeder van)- kon het ook niet anders. Half twaalf vertrokken uit Utrecht, kwart voor acht in ons nieuwe stadje. En zo gebeurde het. Een prima appartementje in Friedrichshain, met 2 ruime en trouwens leuk ingerichte kamers. Niks mis mee. Om dit alles te vieren, zijn we meteen wat gaan eten in de op loopafstand gelegen Simon-Dach-Straße, in een Thais restaurantje. Mooi weer, dus lekker buiten zitten.